مواد برای درج های رزوه ای کلیددار باید بر اساس محیط عملیاتی (دما، خوردگی، بار) انتخاب شود. مواد هسته به شرح زیر به مواد فلزی، غیر فلزی و کامپوزیت طبقه بندی می شوند. مواد فلزی انتخاب اصلی هستند، از جمله فولاد کربن (مانند Q235، 45#)، که دارای استحکام و ماشین کاری خوب است، مناسب برای اتصالات ارتعاشی ساکن یا سبک در شرایط عملیاتی عادی. فولاد ضد زنگ (مانند 304، 316L)، که دارای مقاومت عالی در برابر خوردگی و مقاومت در برابر اکسیداسیون است، مناسب برای محیط های مرطوب و خورنده (مانند تجهیزات در فضای باز، سناریوهای شیمیایی). و فولاد آلیاژی (مانند کروم-فولاد مولیبدن)، که دارای استحکام بالا و مقاومت در برابر دمای بالا است، مناسب برای شرایط دمای بالا، فشار بالا و بار سنگین (مانند اجزای موتور، ماشین آلات ساختمانی).
مواد غیر فلزی عمدتاً نایلون و پلاستیک هستند که اغلب در لایه جاسازی مهره های قفلی استفاده می شوند و از تغییر شکل الاستیک آنها برای رسیدن به قفل استفاده می شود. مناسب برای دمای معمولی و سناریوهای بار سبک، هزینه کمتری دارند، اما مقاومت در برابر دمای بالا{2}} ضعیفی دارند. مواد کامپوزیت مزایای فلزات و غیر فلزات را با هم ترکیب می کنند.
برای مثال، یک بدنه چفت فلزی همراه با یک حلقه قفل نایلونی و یک واشر فلزی با پوشش ضد لغزش، استحکام و عملکرد قفل را متعادل می‌کند و برای اکثر شرایط کاری معمولی مناسب است. در برخی کاربردهای خاص، از آلیاژهای مس به دلیل رسانایی عالی و مقاومت در برابر خوردگی استفاده می‌شود که آنها را برای اتصالات تجهیزات الکتریکی مناسب می‌کند.
